استاد مرتضی نداف در سال 1359 در کاشمر دیده به جهان گشود.
 قبل از اینکه هنر سوخته کاری را به طور حرفه ای دنبال کند ، در زمینه موسیقی و خصوصاً ساز نی فعالیت می کرده است . او به طور کاملاً اتفاقی با این هنر  آشنا و به آن علاقه مند شده است .

در ابتدا کمتر کارهای مذهبی انجام می داده زیرا اعتقادش بر این بوده است که کارهای مذهبی می بایست از کیفیت بالایی برخوردار باشد و او نمی توانسته در ابتدا کارهای با کیفیت بالا خلق کند.
ولی به گفته خودش از زمانی که دست چپ و راستش را در این هنر شناخته است ، به انجام کارهای حرفه ای مذهبی پرداخته است . به اعتقاد وی ، پا گذاشتن در این عرصه به دست خود انسان نیست و خمیر مایه آن باید از ابتدا در وجود انسان قرار داشته باشد و وقتی این خمیر مایه و شربت به جوش آید ، هدایتگر انسان خواهد بود.
یکی از عقاید جالب و البته قابل تامل وی این است که هنرمند در حین انجام کارهای مذهبی باید به دور از هرگونه گناه و معصیتی باشد و در غیر این صورت ، اثر خوبی خلق نخواهد شد.
استاد ندّاف به مدت 12 سال است که در این زمینه مشغول فعالیت است . در سال 1381 وارد مجموعه هنرمندان موزه معاصر صنایع دستی ایران شد . آثار وی در 3 موزه معتبر ایران نگهداری می شود . از مهمترین آثار وی می توان به خلق کوچکترین کتیبۀ قرآنی جهان بوسیله هنر سوخت و بر روی ساقه گندم به طول 17 میلی متر و عرض 4 میکرون ، نوشتن یک مرتبه آیه الکرسی و 7 مرتبه سوره مبارکه توحید بر روی دانه گندم ، نوشتن آیه الکرسی بر روی دانه ارزن و بسیاری کارهای شگفت آور دیگر اشاره کرد.
از دیگر افتخارات استاد برگزیده شدن به عنوان جوانترین هنرمند موزه معاصر ایران و برگزیده شدن به عنوان هنرمند نمونه موزه معاصر صنایع دستی ایران در سال 1382 می باشد . البته اعتقاد استاد بر این است که انجام همه این کارها ، جز با کمک خداوند متعال ممکن نبوده است.
ایشان دارای حکم ، لوح استادی ، تقدیرنامه های مختلف و گواهی سطح کیفی ممتاز از سازمانهای ذیربط می باشد . وی در برنامه های زندۀ تلوزیونی زیادی شرکت و دربارۀ هنر سوخت سخن گفته است . همچنین از مصاحبه های مختلفی که تا کنون با ایشان ترتیب داده شده می توان به مصاحبه با شبکه تلوزیونی الحیاه ، الجزیره و مصاحبه با شبکه های مختلف ایران اشاره کرد.

هنر سوخته کاری

همانطور که از نامش پیداست ، این هنر عبارت است از سوختن چوب با استفاده از ابزار داغ و خلق اشکال و متون جدید .سوخت چوب بوسیله ابزار داغ ممکن می باشد که بارزترین وسیله جهت این کار چیزی جز هویه داغ نیست  هنر کهن سوخته کاری ازهنرهای ناشناخته از لحاظ کاربردها ،تکنیکها،سابقه وآموزش صحیح در ایران میباشد.

حقیرتحقیقات فراوانی راانجام داده ام ومیتوان گفت :"ریشه این هنر در ایران بوده است".

به این نتیجه رسیدیم که در زمان اشکانیان  برروی دربهای چوبی بزرگ این هنر انجام

   شده،البته نه به شکل امروزی.نقشهای سوخته ای که حاکی از این است با شیء خاصی ونحوه کار متفاوتی انجام میشده .نقش یک گل یا سنبل تاریخی برروی درب ها به این روش بوده که فلزحاوی نقش ونگاری

   را برروی درب چوبی میگذاشتند ( شبیه مشبک امروزی) وباچراغی که باروغن حیوانی مشتعل میشده  حرارت آتش را با دمیدن،  به چوب میدادند واین نقشها را ایجاد میکردند که این نمونه بسیار نادر است ودر طول زمان

   از بین میرفتند وسینه به سینه با خلق اثر بسیار محدود به مارسیده که مشهود ترین این نمونه به بیش از پانصد سال در ایران میرسد که بسیار نادر است.